2008 Mayıs - Askerden henüz dönmüştüm.Silah altındayken insanın çok şey düşünmeye ve planlamaya vakti oluyordu. Ve İstanbul'a döndüğümde herşeye sırt çevirip, sadece fotoğraf çekmeye karar vermiştim, bir süre çalışmak istemedim, geyik bir tatil seçeneği olan güneyde çok yıldızlı bir otelde 5-6 gün kalmayı da istemiyordum, tek istediğim fotoğraf çekmekti, sadece fotoğraf. Askerden önce analog bir canonla ( itiraf ediyorum bi donem canon kullandim denemeler yapip fotoğraf çekmeyi öğrenmeye çalısıyordum. Ancak film parası, banyo parası derken farkettim ki ayda 150-200 TL para harcıyorum bu işe ve bu parayla neden bir d-slr makine almayayım ? dedim gidip şu an kullandığım Nikon D40'ı aldım. 18-55 kit lense sahip başlangıç segmenti için uygun ekonomik bir şeydi işimi yeteri kadar görebilirdi.

Ve tekrar fotoğraf çekmeye başladım, zaman, hayat, istanbul herşey benimdi artık. İçimde duyduğum tüm duyguları mutluluk, nefret, hüzün, aşk, eğlence, hepsini zamanı durdurarak, başkalarının hayatlarından alıntılarla yansıtabileceğimi farkettim. Belki henüz adam gibi fotoğraf çekemiyordum ama bunu yapabileceğimi bilmek bile keyif veriyordu.

Bunun üzerine o kaçınılmaz soruyu soruyordum kendime;

-Fotoğraf çekmenin verdiği hazzı farketmek için neden 28 yıl bekledin ki ?

Cevabım tatmin edici olmasada, iyimserdi!

-Bunu farketmek için 50 yıl da beklemiş olabilirdim

Bir yerden başlamak lazımdı ve başlamıştım işte fotoğraf çekebiliyordum ama nasıl iyi fotoğraf çekilirdi ? D-slr makine nasıl kullanılır ? O nedir bu nedir gibi sorulara yanıt bulmam gerekiyordu.

Sanırım bu konu için kısa bir thanx to bölümü açmam gerekli ( Bu bölüm birazdan uzayacak )

Anıl'a
teşekkürler; fotoğrafa ilgi duyduğumu bana farkettirdiği ve başlamamda yardımcı olduğu için.

Osman'a
teşekkürler, bayrağı Anıl'dan devralı usanmadan bıkmadan fotoğrafın ne olduğunu, nasıl ve ne şartlarda çekilebileceğini bana öğrettiği için ve ekipmanlarını paylaştığı için

Lokman'a
teşekkürler, bilgilerini ve ekipmanını benimle paylaştığı, beni ve fotoğraflarımı sıkı eleştirdiği için

Savaş Ekşioğlu'ya teşekkürler Photopark Cafe'yi bizlere açtığı ve deneyimlerini paylaştığı için.

İşte şimdi zamanla bazı şeyler öğrenmeye başlamıştım.

-Aman Allah'ım alan derinliği var fotoğrafımda heyyyoo...

-Oyy ters ışık çektim

-Uzun pozlama yaptım vaayy bee

gibi fotoğrafçılık adına küçük ama serkan adına önemli mutluluklarım oluyordu

Bu dönemde nerdeyse çektiğim ve iyi olduğunu zannettiğim her fotoğrafı devianart'a atı göz zevkinizi bozduğuma eminim bu nedenle sabrınız için sizlere de teşekkür etmeliyim


uzun devian gecelerinde yanımda olduğu, dostluğunu, sabrını ve jurnallerini benimle paylaştığı için melek karekterli insan Neslihan'a


Objektif eleştrileri ve dostluğu için Engin'e.


3 ayda bir yaptığımız konuşmalarda ! desteği ve arkadaşlığı için Gülsün'e


Fotokritikte birbirimizin fotoğraflarını zaman zaman eleştirip zaman bayıldığımız, beni kardeşiyle beraber bir abla gibi askere gönderen Aslı'ya da teşekkürler




desteklerinden dolayı çook teşekkürler

Tamam fotoğrafla ilgili biraz birşeyler öğrenir gibi olmuştum sanki ama başka bi sorun gündeme geliyordu.

-Hep aynı yerlerde dolaşıyoruz farkındamısınız ?

Osman Anıl Merver Lokman Hilal Mete Eren ne zaman fotoğraf çekmek için bir araya gelsek ayaklarımız bir şekilde Sultanahmet'e gidiyordu. 1-2-3-4-5-6-7-8 Sultanahmet eminönü ayasofya çizgisinde geçiyordu hayat neredeyse

Hmm bunu değiştirmemiz gerek yeni yerler yeni ufuklar olmalı !

-Fotoğraf gezileri yapalım İstanbul dışına çıkalım başka yerleri de fotoğraflayalım ?

-İyi de para lazım.

-Yok aynı parayı biz zaten Sultanahmet gibi turistik bir yerde bir kahveye 5 TL verirkende harcıyoruz dert etmeyin

Ve işte Fotomobil de böyle oluştu, şimdi 350'e yakın üyesi olan ve 7-8 ayda Marmara bölgesinde 15 farklı yöreye gitmiş olan bir gezi gurubumuz olmuştu artık ( Her ne kadar sonradan birileri ismimizi gidip marka tescili yaptırarak bizden habersiz satın almış olsada Önemli olan ekip ve takım ruhu

Fotoğraf gezilerinde tanıştığımız birlikte öğrendiğimiz birbirimize birşeyler öğrettiğimiz en önemlisi ise artık tanışıyor olduğumuz




Nasıl insan ve portre çekileceği konusunda farkında olmadan bana fikir veren

ye de teşekkürler


Böyle kaset kapağı gibi oldu biraz yapımda ve yayımda emeği geçen herkese
kıvamında Unuttuğum ekleyemediğim herkesten özür dilerim.

Neyse d-slr makinemle 1 yıl'ı işte böyle tamamladım, önümüzdeki yıllarda güzel fotoğraflarımız ve güzel dostluklarımızın olması/sürmesi dileğiyle mektubuma burada son vericem vaktinizi aldım ama teşekkür etme ihtiyacı hissediyordum uzun zamandır iyi oldu

Umarım rahatça fotoğraf çekebilmek, bambaşka yerlere belkide kimsenin görmediği fotoğraflamadığı yerlere gidebilmek için çokça zamanımız ve paramız olur ve bu işten asla kopmayız

sail away... it's time to leave...